η θετική σκέψη

εικόνα: indigodaisy

είναι πλάσμα παρενδυτικό
τρεκλίζει διασχίζοντας
με ψηλά τακούνια
χωματόδρομο.

εναλλακτικοί άγιοι – 1

Σε μια κοινή αυλή στα παιδικά μου χρόνια
μάθαινα πως είναι μύθος αυτός των φυσιολογικών χαρακτήρων
κι εκείνο το περίεργο λάιφ στάιλ που μερικοί θα το ‘λεγαν εφιάλτη
και δε βγάζω κι εμένα απ’ έξω.

Το Δεσποινάκι ήταν μια διαφορετική πραγματικότητα,
μια ζωή ολόκληρη πακεταρισμένη σ’ένα σπίτι
κι απ’ το μπαλκόνι ήξερε για όλη τη γειτονιά.

Οι μάστορες την πείραζαν κι αυτή κάθε μέρα παντρευόταν

και γέλαγε ασταμάτητα.

Είχε μεταλλική φωνή κι ένρινη πολύ, σχολείο δεν ήθελε να πάει,
μόνο να παντρευτεί ήθελε.
Ίσως όχι όλοι, αλλά από ευγένεια της απαντούσαν
όταν τους φώναζε για να τους χαιρετίσει απ’ το μπαλκόνι της.

Το “ομόρφυνες” ήταν η καλημέρα της
κι ένα “έλα πάμε”-τράβηγμα απ’ το χέρι του παιδιού κάθε περαστικής μαμάς, η απάντηση που έπαιρνε.

Και τα βράδια ξυπνούσαμε απ’ τα ουρλιαχτά απόγνωσης και τα κλάματα π’ ακούγονταν απ’ το σπίτι τους.

Στους διαλόγους με τους γείτονες είχε μεγάλες παύσεις, προσπαθούσε να καταλάβει
ή προσπαθούσε να νιώσει, για εκείνη ίσως να μην είχε διαφορά.

Τα μεσημέρια ένιωθα να με παρακολουθεί στο δωμάτιό μου,
το παράθυρό μου ήταν μια οθόνη για κείνη και μελετούσε την κινούμενη εικόνα.
Δεν την έβλεπα όταν μου μιλούσε,
κρυβόταν πίσω απ’ τη στροβιλιστή σιδερένια σκάλα του ακάλυπτου.
Παλιότερα δυσκολευόμουν να της απαντώ χωρίς να τη βλέπω, δεν μπορούσα να τη διακρίνω
μετά έμαθα να της μιλώ κοιτώντας κάτι άλλο, όπως στο τηλέφωνο,
συνεχίζοντας αυτό που έκανα.

“-ωραίο το έκανες το δωμάτιό σου!
-σ’ευχαριστώ Δεσποινάκι, καλά είσαι;
-ναι! καλά! γειά σου τώρα”

άδεια

Θυμήσου τότε, όλες αυτές τις αγχολυτικές παύσεις στην άνοδο της θερμοκρασίας που
έπινες τα κέρατά σου και ξέρναγες χωριάτικη σαλάτα το απόγευμα
και σου μύριζε το ιώδιο και το χώμα των νησιών και δε σ’ έννοιαζε
που σε παράτησε χωρίς να χεις τελειώσει όλα τα προφυλακτικά
και τα βρήκε η μάνα σου στη βαλίτσα
κι είχαν άρωμα φράουλα και τα έβαλε στα συρτάρια για να τα αρωματίζουν.
Θυμήσου τότε που έχεσες στη θάλασσα
και λερώθηκαν τα μπρατσάκια σου
κι όταν βγήκες έξω έβηχες ασταμάτητα γιατί σου χε μπει θάλασσα απ’ τα ρουθούνια στην αγωνία να φύγεις μακριά απ’ τις ενοχές σου που επέπλεαν
και το απόγευμα έτρωγες μούρα απ τη μεγάλη μουριά στην αυλή και έψαχνες τρόπους να βασανίσεις το μικρό ξαδερφάκι,
τότε του άλειψες μούρα στη μούρη κι έφαγες ξύλο, αλλά γέλαγες τόσο πολύ.
Θυμήσου τότε που άλειφες τόνους το σελφ ταν να μαυρίσεις κι άλλο για να σε προσέξει η γκόμενα στην παραλία που φόραγε μόνο μια αλυσίδα στη μ έση
κι όταν σου ζήτησε την ώρα
κι όταν σου ζήτησε να την πετάξεις στη Χώρα
έβριζε σα νταλικέρης,
θυμάσαι, αυτή σου έμαθε τον Βιντάλ και τον Ρόμπινς κι εσύ για να την εντυπωσιάσεις επέμενες πως η ηθική πάει τον κόσμο πίσω
κι έλεγες ότι ήθελες να φύγεις
κάθε χειμώνα να είσαι αλλού
Θυμήσου τότε που έλεγες στους φίλους σου ότι θα κάνεις παιδιά μετά τα σαράντα και σ’όλα θα τους κάνεις τατουάζ απ’ τα πέντε τους
και τώρα ήδη έχεις παιδιά
και άδεια να τα θυμάσαι.

κυρά Μαργαρίτα

Η κυρα Μαργαρίτα η σαντορινιά, ξεφλούδιζε το παρελθόν της

κι άγια τέρατα στέκονταν στο πλάι της
γιατί έχει γλυκειά φωνή
σαν κουρασμένου κοριτσιού

tantric consciousness

-Για ποιόν τραβάς μαλακία;

Βρες μου τα μοτίβα

τα αρσενικά ή τα θηλυκά

που υπάρχουν σφραγισμένα σε έννοιες

συνήθως οιδιπόδειες

και τα συντηρείς

γιατί υπακούς στην ορμή

χωρίς να την κρυφακούς

-για ποιον τραβάς ζόρι;

βάρκα γιαλό

Το λοιπόν,
ήταν μια φορά κάποιος
που χε συνηθίσει να περπατάει σε βάρκες και καράβια
με δύσκολο καιρό.
Έβλεπε τον κόσμο να ξερνάει
και του φαινόταν περίεργο
και τους έλεγε
αρρωστιάρηδες
-αυτή η ελαφρά ζαλάδα εξάλλου είναι κάτι ευχάριστο-

ε!

ήρθε κι ένας άλλος και του ‘δωσε το χέρι να βγει στη στεριά
κι όπως περπατούσε
τον έβλεπαν στο νησί
και τους φαινόταν περίεργο
και τον έλεγαν
σουρωμένο.

αφιερωμένο στο νησί

I am (not)

Ο άλλος που δεν είμαι,
που τον κοιτάζω και δαγκώνω τα χείλια μου,

o άλλος που δεν είμαι,
είναι άυλος και ενσαρκώνεται κάθε φορά σε κάποιον.

Ο άλλος που δεν είμαι,
τον κοιτάζω ξανά και γελάω.

Ο άλλος που δεν είμαι
είναι ο λόγος που υπάρχω.

φωτό από Jogiart

The Explicit Parental Advisory

εικόνα από MsLucifer

Ξύπνησα στο κρεβάτι δίπλα της, απ’ το πόδι της που μου πασπάτευε τον πούτσο. Φόραγε μαύρα και διχτυωτό καλσόν με ζαρτιέρες. Ήταν πολύ καυλωμένη, όλο της το κορμί είχε σπασμούς, τόσο που ‘χα σοκαριστεί. Και τα ‘χε προετοιμάσει όλα σαν πορνό ταινία.
Έσκυψε από πάνω μου όταν είδε ότι άνοιξα τα μάτια μου και έμοιαζε με άγριο αιλουροειδές, τα βυζιά της κουνιούνταν βαριά, ξεχειλωμένα, είχε τεράστιες ρώγες.

εκιόνα από sacred artist

“Ξύπνησε ο εραστής μας;”
Ανέβηκε πιο πάνω και καβάλησε το κεφάλι μου. Οι βολβοί των ματιών της γύριζαν προς τα πάνω καθώς μου έσπρωχνε απ’ το κεφάλι το πρόσωπό μου πιο μέσα στα μουνόχειλά της.
Με τα τακούνια της μου ‘γδερνε τα αρχίδια. Το κόκκινο κραγιόν είχε φύγει απ’ το περίγραμμα των χειλιών της, που τα ‘γλειφε μετην άκρη της γλώσσας της και σχημάτιζαν προτεταμένα απ’ την καύλα ένα “ο”.
Η μυρωδιά αυτού του κραγιόν ακόμα μου ‘ρχεται στα ρουθούνια.
Νευρικά γλιστρούσαν τα δάχτυλά της και άφηναν σημάδια στα μάγουλά μου για να βρει ακριβώς το στόμα μου την κλειτορίδα της.
Το δέρμα μου ήταν ερεθισμένο απο αυτή την μάχη. Τόσο καλοστημένο το πορνό της σενάριο κι η ηδονή της copy paste από dvd, αλλά το ‘φχαριστιόταν να με ‘χει έτσι.
“Γλείψε ρε! πιό πολύ! τόσο μόνο μπορείς, μαλακισμένο;”
Απάντηση δεν περίμενε, έφτυνα στο μουνί της και τα σάλια μου έμεναν με τα υγρά της στη μούρη μου.

εικόνα από Dannagrrl

Δεν μπορούσα να αντιδράσω αλλιώς. Το σώμα μου ήταν κουρασμένο, δεμένα τα χέρια πίσω στην πλάτη. Και τα πόδια μου δεμένα.
Ήθελα να μπω στο μυαλό της να δω τί την φτιάχνει τόσο πολύ. Δε με κοίταζε στα μάτια, φανταζόμουν να μπαίνω στην υπόφυσή της – μαλακίες, δεν μπορώ να γλιτώσω έτσι.
Οι ανάσες της ηδονής της έμοιαζαν με λυγμούς.
Κατάλαβε πως πρόσεξα το ανεπαίσθητο κράτημα της εκπνοής της και μου κλώτσησε το κεφάλι. Δεν είχα δύναμη ούτε να φωνάξω, μιάμιση μέρα κατάκοιτος και δεμένος.
Έπρεπε να το περιμένω.
Ο άντρας της είχε φύγει εδώ και δυο μέρες για δουλειές στο εξωτερικό.
Περίμενα να τελειώσει όλο αυτό.
Χαστούκια, μαστίγιο στο κορμί μου, το μουνί στη μούρη μου, ερεθισμένη, υγρά και αίμα απ’ τη μύτη μου
“Σιχαμένο, θα με κολλήσεις και τίποτα! μαλακιστήρι, δεν καυλώνεις ε;”
Μου σκάει με το μαστίγιο μια στ’ αρχίδια, κραυγάζω και χώνει τη μπουνιά της στο στόμα μου.
Παρατηρούσα τον τρόπο που έσπρωχνε τη λεκάνη της για να μου τριφτεί, ήταν πολύ αντρικός, έμοιαζε με του άντρα της όταν του έπαιρνα πίπα. Είχε πάρει ακριβώς την ίδια στάση με εκείνον, άρα είχε έρθει κι εκείνη στη θέση μου κι εγώ πήρα δυο φορές την ίδια θέση. Δεν είχαν λογική οι σκέψεις μου, αλλά έτσι προσπαθούσα να αποτραβηχτώ απ’ αυτό που γινόταν.
Του ‘χε πει πως θα πήγαινε να δει τους γονείς της στο χωριό για τρεις μέρες.
Στουπί στο στόμα μου, δονητής στον κώλο μου να τον σπρώχνει μανιασμένη, μανιασμένη να τρίβει και το μουνί της.
Δεν είχε φύγει τελικά…
“-Πονάω
-Σκάσε!” (το κι εγώ “σκασε”)
Επιτέλους έτοιμη να χύσει, το καταλάβαινα απ’ την αλλαγή στο ρυθμό των αναπνοών της.
“Έτσι σε πήδαγε πουστράκι; Ε; Κι έλεγα γιατί δεν έχει καύλες πια! Γουστάρεις γαμιόλη;
Κι εμένα έτσι με πήδαγε, μαλακισμένο!

Έτσι με πήδαγε μουνόπανο, εσύ του ‘κοβες την όρεξη κι όλο έφευγε ταξίδια ε;

Έτσι μωρή αδερφή! Τον είχες πηδήξει κι εσύ;”
Τα δάχτυλά της κινούνταν πιο γρήγορα στο μουνί της, βαθιά εισπνοή, πνιγμένη με μια ψιλή συρριστική νότα, κοφτές εκπνοές και συσπάσεις, κοφτές εκπνοές μετά με φωνή, οι αδένες της άνοιξαν, ιδρωμένη, έχυσε κι έβαλε τα κλάματα.

εικόνα από KatiBear

“Τί έφταιγα εγώ ρε; τί έφταιγα εγώ;” κι η φράση πνιγόταν στο κλάμα και ξεθώριαζε.
Λύγισε δίπλα μου. Ήθελα να της πω το ίδιο. Δεν είχα κουράγιο.
Τη λυπήθηκα, εγώ έφταιγα, έπρεπε να το περιμένω. “Λογικές αυτές οι αντιδράσεις” μου ‘πε μετά ο ψυχίατρος, το ίδιο έλεγε στα παράθυρα για το σεξουαλικό έγκλημα κάνοντας νύξη για τρία θύματα.

meditation

εκεί που ψάχνει
εκεί που βρίσκει
εκεί που βγαίνει
αυτό που μένει
αυτό που φεύγει
ποιός τελειώνει

Vs

Η εμπειρία που ξύπνησε από την συνειδητοποίηση
Η συνειδητοποίηση που ξύπνησε από την εμπειρία

όταν είναι εσύ

Ποιός είσαι
όταν αυτό που θεωρείς πως είσαι
είναι αυτό που νομίζεις
ότι βλέπουν οι άλλοι

όταν σε βλέπουν δίπλα σε κάποιους
που θεωρούν πως είναι
αυτό που νομίζουν
ότι βλέπουν οι άλλοι
όταν τους βλέπουν δίπλα σε κάποιους
που θεωρούν…(…) ;

loving her [a straight story]

Sometimes I feel
Like I dont have a partner

Sometimes I feel

Like my only friend

Is the city I live in

The city of a goddess

Lonely as I am

Together we cry

I walk on her streets

’cause shes my companion
I walk through her hills

cause she knows who I am

She sees my good deeds
And she kisses me windy

I never worry

Now that is a lie

φωτογραφία του gonzom στίχοι από τους r.h.c.p.

Την είδα ξανά κι ήταν τόσο όμορφη, τώρα που λείπω, εκτιμώ την ομορφιά της κι άλλο.
Την ξανασυνάντησα το βράδυ πριν μια βδομάδα περίπου. Έπεσα πάνω της.
Φορούσε παντού κολιέδες, πεταμένους χύμα, με ηλεκτρικές πέρλες.
Για την ηλικία της είναι πανέμορφη κι όπως κάθε θηλυκό, το βράδυ ακόμα περισσότερο.
Μπήκα μέσα της.
Μετά έμεινα κάπου σε μιά άκρη της.
Μου θυμίζει τη μάνα μου: έχει κι αυτή τις ιστορίες της και μου δίνει κουράγιο να τη σκέφτομαι.
Αν και ποτέ δε με υποδέχεται, αλλά δε με νοιάζει.
Μου μοιάζει, είναι κι αυτή ό,τι να ‘ναι, έχει το ζεν στο χάος της.
Με παρηγορούσε από πολύ μικρό, στα δύσκολα καθόμουν στο μπαλκόνι που την κοιτάζει φάτσα.
Ολόκληρη.
Είμαι τυχερός που μεγάλωσα σε τέτοιο μπαλκόνι. Της τα ‘λεγα όλα:
Εξετάσεις, τσακωμούς, αποτυχίες, έρωτες, ερωτηματικά.
Και τώρα της τα είπα.
Δε σας κρύβω πως μαζί δακρύσαμε. Κι ήταν πολύ όμορφα.

Στην Ν. και τον Δ.

κάλαντο

Μια φορά κι έναν καιρό
ένα πανέμορφο θηλυκό λεπιδόπτερο που ζούσε με τον πλούσιο άντρα της πήρε μήνυμα από μια ανώτερη ύπαρξη των ντέβα των εντόμων πως θα φέρει στον κόσμο ένα μωβ αυγό πράγμα αδιανόητο για τα φυσικά δεδομένα της εποχής εκείνης.
Το έμαθε ο πατέρας και ξεκίνησε για τα βάθη της ανατολής να κάνει τάμα σε μια χουρμαδιά.
Έβαλε την έγκυο γρυλίνα πάνω σ’ένα αλογάκι της παναγιάς και στο δρόμο τους κυνηγούσε ο ηγέτης του βασιλείου των ακριδών που έμαθε χρησμό πως από ένα μωβ αυγό θα βγει ένα γρυλάκι που θα του μειώσει τα έσοδα απ τους καλαμποκώνες που κατασπάραζε το έθνος του, επειδή θα είναι μωβ.
Με τα πολλά
και με τα δύσκολα
η οικογένεια που θα έφερνε στον κόσμο το μωβ αυγό έστησε σκηνή στη μέση μιας πόλης πίσω από κάτι υγρούς υπονόμους και τοξικά αέρια από σκουπίδια νοσοκομείου.
Εκεί η γρυλίνα αμόλησε μια αράδα αυγά κι ένα από αυτά ήταν μωβ όπως της είπε το ντέβα.
Δεν πρόλαβε ο πατέρας γρύλος να πάει στη χουρμαδιά και ήρθε ο χουρμάς στο γρύλο, όταν μια γιαγιά έφτυνε ένα κουκούτσι από χουρμά που αγόρασε κλεφτά καθώς ο γιατρός της απαγόρεψε τους γλυκούς καρπούς μην κι ανέβει το ζάχαρό της.
Το φτυμένο κουκούτσι χουρμά μόλις ακούμπησε το αυγό ξανάγινε φρέσκος καρπός χουρμά, καθώς λέει η παράδοση.
Τότε άρχισαν να φτάνουν σοφά έντομα από όλα τα μήκη της πόλης που ήξεραν το χρησμό για το μωβ αυγό.
Ήρθε και η σοφή βρωμούσα, κι η πολυταξιδεμένη σαρανταποδαρούσα
κι έπεσαν και παρακαλούσα
το θείο αυγό με γενιά βασιλική
να τους φέρει την πολυπόθητη θέση στην πυραμίδα της πανίδας.
Κι ήταν απ΄ ότι λένε μερικοί χειμώνας, άλλοι την λέγαν άνοιξη την εποχή μα δεν έχει νόημα κι ουσία.
Ούτε το μωβ αυγό έχει νόημα, διότι από κει βγήκε ένα μωβ γρυλάκι που πολλά θαύματα έκανε και τους είπε ότι κάθε έντομο μπορεί να γίνει μωβ και τα παράτησε όλα και πήγε στα δάση να διαλογιστεί αλλά το πάτησε κατά λάθος μια λαφίνα.
Άλλοι λένε ότι ψόφησε κι άλλοι πιότερο πιστοί ότι επειδή το πτώμα του δε βρέθηκε πως αναγεννήθηκε μέσω ενός νέου μωβ αυγού από μια άλλη γρυλίνα.
Από τότε οι γρύλοι τραγουδάνε πιο μελωδικά.
Κι εγώ άλλη ευχή δεν έχω να σας κάνω από το να μη σας χρειάζονται πια ευχές.
τρ!

act like

Η εκπλήρωση της αυτοεικόνας σε συνθήκες εντατικής αυτοανάλυσης προκαλεί απώλεια της αντίληψης της ταυτότητας

warestiada

Αν κάποιος ανέβει πολύ ψηλά μπορεί να δει καθαρά τί γίνεται.
Στις αρχές του καλοκαιριού ανέβαινα στοιβαγμένος σ’ ένα βαγόνι προς τα πάνω να πάω να συναντήσω το άγνωστο της βορειοανατολικής Ελλάδας. Τα τοπία γίνονταν μαγευτικά, εικόνες που ο εγκέφαλος τις είχε αποθηκευμένες μόνο από οθόνη.
Χαιρόμουν το ζεν σκηνικό των λιτών γραμμών από τα χωράφια.
Μας αποβίβασαν στη Ν. Ορεστιάδα.
Ήταν όμορφα αλλά την πόλη την έκρυβε ο σταθμός και έβλεπα μόνο την πράσινη γραμμή του ορίζοντα απ’ την άλλη.
Η πρώτη βόλτα στην πόλη με έπνιξε, μου φάνηκε περίεργο που δεν υπήρχε ούτε ένα παλιό σπίτι. Ένα αθηναϊκό προάστειο στη μέση του πουθενά. Έτσι μου φαινόταν.
Μετά έμαθα πως θα μενα εδώ πολλούς μήνες κι ήρθαν οι γνωριμίες με τους ντόπιους. Άνθρωποι γαλήνιοι κι ευχάριστοι. Ανοίγονται εύκολα σε ερωτήσεις εκτός από τη γνωστή “γιατί είναι τόσο κακή λέξη η γκατζολία;”.
Κοινωνία στηριγμένη στα έσοδα του στρατού. Με στρατιωτική σπονδυλική στήλη στο ποσοστό του πληθυσμού.
Με ρώτησε από που είμαι και του είπα απ’ τον Κορυδαλλό.
Και συνέχισε η ροή της συζήτησης για τον Παπαδόπουλο, τον ευεργέτη της περιοχής που έβαλε τουαλέτες στα σπίτια κι ομόρφυνε τις μονάδες κατα τη διάρκεια της θητείας του ως ανώτατος αξιωματικός στρατου στον Έβρο.
Μετά ανέβηκα στο google earth και είδα να συμβαίνει εδώ ένας πόλεμος.
Φύση και Πόλη ντυμένες στα χακί.
Μέσα στα στενά, αυτόν τους τον πόλεμο δεν μπορούσα να τον δω.

Όταν ο ένας είδε τον άλλο,

τους ένωσε ο κοινός τους σκοπός στη διαδρομή να βρουν τη φλόγα.
Τον πρώτο καιρό μιλούσαν γι αυτό κι η ικανοποίηση ήταν μεγάλη.
Έπειτα κατάλαβαν ότι η διαδρομή τους δεν είχε τόσα κοινά˙
ο ένας επέμενε πως η φλόγα είναι στο κέντρο της γης. Μιλούσε για τους φυσικούς νόμους και τη βασικότερη έλξη που είναι προς τη γη, πως εκεί υπάρχει μια μεγάλη φωτιά. Γι αυτό και χοροπηδούσε πάνω της , πατούσε με δύναμη το χώμα και σκάλιζε με μανία.
Ο άλλος επέμενε πως η φλόγα είναι στον ουρανό, εκεί έγραφε τις φωτεινέ της τροχιές. Αν και τα πόδια του τον τραβούσαν προς τα κάτω, η δική του έλξη ακολουθούσε μια πορεία όπως τα λουλούδια την ημέρα. Πάσχιζε να αποκολληθεί και να πάει προς τα κει που ακόμα κι η γη στηρίζει τη διαδρομή της.
Μετά άρχισαν οι κατηγορίες.
Ο πρώτος έλεγε για το δεύτερο πως δε σέβεται τη γήινη φύση του, πως παραβαίνει την ιεραρχία κι αυτό θα του είναι ολέθριο ή πως είναι φαντασμένος κι ονειροπόλος.
Ο δεύτερος του απαντούσε πως δε σέβεται τη διαδικασία της ανάπτυξης και πως η τάση του να ζει όπως τα ζώα θα τον κάνει να χάσει ακόμα και την ανθρώπινη φύση του.
«
-Θεωρώ πως σ’ έριξε στο μεταφυσικό η απογοήτευση από το πραγματικό.
-Θεωρώ πως ο ορθολογισμός σου αντισταθμίζει το μέγεθος του μεταφυσικού σου φόβου
»

σκοπός στον Έβρο

Σε βλέπω ώρες πολλές να κυλάς
τί σε σταματάει;
Κι όποιος δε σταματάει έχει ευτυχία να τρεμοπαίζει στην επιφάνειά του.
Για σένα ο δρόμος είναι ένας κι ο σκοπός σου
Κι ας έχεις κι άκρα αντιμαχόμενα

Να ξέρεις πόσο σε ζηλεύω,
σα δάσκαλο,
διότι έγινα σκοπός
κι ο σκοπός μου θόλωσε,
είμαι εδώ στην ησυχία κι έχασα την ησυχία μου.

φυσικά καύσιμα

Πάει πολύς καιρός και έμαθα να εκτιμώ τον πόνο που πήρα.
Ακόμα και στο εδώ μου και πιο πολύ στο εκεί μου το απομονωμένο,
ο πόνος που πάνω του έχτισα,
με σηκώνει πάνω κι απ’ τις δύσκολες ώρες
που οι παλιοί μου λένε για τυμπανοκρουσίες και μαύρες εγχώριες κηλίδες.
Ξέρεις, εγώ καπνό δεν κάπνιζα να μην πυρποληθώ
τώρα κοιτάζω απέναντι απ’ το ποτάμι της συνέχειας
τον εχθρό με νοσταλγία.
Με καίει ακόμα όχι ό(,)τι έχασα – πάει αυτό πια ούτε το αναζητώ,
την όμορφη ανάμνηση παλεύω μη και δεν την ξανανιώσω.
Μου καίει τη δυσκαμψία μου στην πειθαρχία
και μαλακώνουν τ’ άκρα μου.

digital ajna

“I’d tell all my friends
but they’d never believe me
they’d think that I’ve finally
lost it completely
I’d show ‘em the stars
and the meaning of life
they’d shut me away
but I’d be all right”

radiohead

μικρό αγόρι

Από πού κρατάς;

Προσπαθώ να χω τα χέρια μου ανοιχτά.
Από πού έρχεσαι;
Θυμάμαι να κυνηγάω το εδώ.
Από πού είσαι;
Από υλοποιημένες σκέψεις.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μικρό αγόρι που η ιδέα του για ωριμότητα τού γέρασε τους σπονδύλους και τις κλειδώσεις περιφέρεται και προγραμματίζει την ευτυχία του.
Η επαναλαμβανόμενη λούπα εργοστασιακού ρυθμού του ρίχνει μπετό στο bau-χάος του.
Ψάχνει ταυτότητα να δείχνει και ταυτότητα να είναι και την επιβεβαιώνει στα μάτια του άλλου.
Ο άλλος που ψάχνει είναι ο άλλος που θέλει να γίνει. Όταν γίνει του φαίνεται λίγος και ψάχνει έναν άλλον.
Η συνθήκη αυτή μολονότι τον επηρεάζει γίνεται αναλόγιο, για να διηγείται τον πόνο του και να προκαλεί το δάκρυ. Έτσι προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια του δέκτη.
Δυο δέκτες φοβάται και γι αυτό μισεί πιο πολύ. Αυτόν που του δείχνει ότι κατά βάθος θέλει κάτι άλλο, κι αυτόν που δεν του δείχνει τίποτα.
Από τα σήριαλ των τηλεοράσεων ή και των βαθυστόχαστων μυθιστορημάτων σκηνοθετεί καινούριους πόνους για να γίνει ένας πρωταγωνιστής.
Ο πόνος έρχεται και είναι ένας μικρός υγιής σπόρος μέσα σ’ ένα φωτεινό χαμόγελο. Σβήνει το χαμόγελο, πέφτει ο σπόρος στη γη και σκάει το φυτό που όσο αναπτύσσει ρίζες άλλο τόσο ψηλώνει.
Το παλαντζάρισμα δύσκολο όσο ο κισσός αυτός αναρριχάται στα σωθικά του και η απελπισία του τον στέλνει να ψάχνει πατεράδες.
Ντύνεται το φανταχτερό του ρούχο με καινούρια ευλυγισία και ξαναγίνεται παιδί. Η ηλικία τον έχει αρπάξει απ’ τα γόνατα, αλλά μαθαίνει πως το παιδί θέλει χρόνο για να γίνει παιδί. Το καθαρό βλέμμα και το φωτεινό χαμόγελο θέλουν μπαταρία. Κι η μπαταρία είναι ένας μικρός υγιής σπόρος.
Μετά σου λέει έλα να παίξουμε τους άντρες και βγάζουν όλοι τα πλαστικά σερβίτσια του τσαγιού και τις κούκλες τους.